Yoga Günlüğü

963ba9e1583e732badadd8c16bddf9f91 GÜN:

Malum blog bir süredir sessiz. Geçtiğimiz aylarda bir sağlık problemi ile meşguldüm. Uzun sürdü (9 ay). Nisan ayına kadar yoga derslerime devam etsem de Mart itibariyle dersleri sadece konuşarak yaptırıyordum ama dikkatim hep acıyan yerlerimdeydi ve neredeyse hiç kişisel pratiğim kalmamıştı. Yatış dönemlerinde sadece yattığım yerden göğüs aşağısını yumuşatmak için yaptığım ufak ısınmalar bile uzun süremedi… Nisan sonundan bugüne kadar da malesef matın üstüne çıkmadım.

Bu süreç özellikle bedenim için çok yıpratıcı oldu. Uzun uzun yatışlar, aylarca ama aylarca süren ve kilolarca alınan antibiyotikler, pansumanlar, damar yolları, hastane yatışı, ev yatışı, ameliyat… ve bir daha… ve bir daha aynı rutinler… Doğal olarak bu sürecin sonunda kalkıp azıcık hareket etsem kendimi 80 yaşında filan hissediyorum.

Hazır hala ders veremiyorum, yarım kalan yazı işlerime döneyim dedim. Yarım kalmış bir çocuk masalını neredeyse tamamlamak üzereyim ama sonu gelmiyor. Tıkandım. Beton gibi hissediyorum… Biraz alan lazım…

Bugün Facebook’a bakarken sevgili arkadaşım Pınar Üstün’ün ‪#‎28günyoga‬ teşvikini gördüm, o da bayrağı sevgili Defne Suman’dan devralmış: “Sen de son zamanlarda kendi pratiğine gereken özeni gösteremediğini hissediyorsan, hem bu yeni ayın, hem de yeniayın enerjisini kullan, bir yerinden başla!” 

Ah Pınar ne güzel demişsin ama nasıl olacak o iş diye geçirdim içimden. Bence kaslarım erimiştir artık. İki adım yol yürüyorum nefesim kesiliyor, bedenim o kadar yorgun ki…  Bir taraftan da şunu düşünüyorum, yahu hakikaten nasıl olacak?? Yani eninde sonunda dönüp kendi pratiğime başlamam sonra da derslere dönmem lazım ama kendimi müthiş yetersiz hissediyorum…

10 dk kadar oyalandıktan sonra hadi dedim, bugün o gün… Dene! bari ne durumdasın, ne kadar ne yapabiliyorsun, hangi pozlar mümkün hangileri henüz değil… Ne kadar derinleşebiliyorsun… Ağrı sızı durumun ne alemde…

Matımı arıyorum yok, insan zihni ne acayip… Hasta olma hali beni öyle içine almış ki kendi matımı hatta evdeki tüm yoga malzemelerini sandığa kaldırmışım. Gerçek sandığa! Bulana kadar akla karayı seçtim 🙂 Sandıktan çıkınca bolca güldüm…

Bugün 1. gün, ilk denemem… Sanki ilk defa yoga yapıyorum. Biraz kilo almışım ağırlık ve denge merkezim değişmiş, çok ilginç bölgelerde acayip gerginlikler var… Öne eğilmeler zor bir çoğunda sıkışıyorum, ayaktaki pozlar zor bacaklar zangır zangır titriyor. Bir ara aşağı bakan köpekte kendini savasanaya doğru bırakmış göbeğimi görünce şoka girdim 😀 Aradığınız Bandhalara ulaşılamıyor daha sonra tekrar deneyiniz ! Bir sürü poza girmek mümkün olamadı. Omuzlarım ve göğsüm çok sıkışmış. Geri eğilmeler.. yok olmuyor… Sırt üstü yattığımda omuzlarım yere değemiyordu, bedenimin önü çok kapalı, kollar güçsüz. Yahu bildiğin kambur olmuşum :O  Bu arada meme ameliyatı olduğum için pek şaşırtıcı değil, ama postürümü değiştirecek kadar etkileyeceğini düşünmemiştim.

Bu ‪#‎28günyoga‬ uzun zamandır aldığım en iyi hediye ve yüreklendirme oldu. Ne şanslıyım ki yoganın ne kadar olağanüstü bir pratik olduğu sanki ilk kez deniyormuşum gibi tekrar yaşadım. 45 dk sürebildi. Bence harika! Yoga gerçekten harika, ne kadarını yapabiliyorsan, o kadarı harika… 

Bu hastalık sürecinde sadece bedenim değil, ruhum da çürük içinde kalmış, çok ama çok yorulmuşum… Ve her nefes verişimde içimden baya sesli ve uzun bir  Ohhh! çıktı. OHHH!

Nefes al – Ohhh! Nefes al – Oahhh! Çok şükür… Namaste 🙂

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s